Jako uczennica gimnazjum nr 2 Przymierza Rodzin im. Ks. Jana Twardowskiego  uczestniczę w jednym ze szkolnych warsztatów - Kole Varsavianistycznym.  Raz w miesiącu spotykamy się na zajęciach, najczęściej związanymi z historią Warszawy. Parę ostatnich warsztatów zostało poświęconych polskim Żydom. Organizacją zajęć zajęła się Szkoła Dialogu. Jest to program edukacyjny, który ma za zadanie uświadomić młodzież o wielowiekowej obecności Żydów w Polsce, a także o ich dziedzictwie kulturowym, roli w społeczeństwie i wkładzie w rozwój państwa. Dotychczas wzięliśmy udział w trzech takich spotkaniach przeprowadzonych przez Olgę Szymańska i Stanisława Niemojewskiego.

Pierwszy warsztat ze Szkołą Dialogu odbył się na Cmentarzu Żydowskim na Okopowej. Zwróciliśmy uwagę na jego unikatową symbolikę. Ważną rolę na macewach  pełnią ilustracje. Mogą one oznaczać cechy lub pochodzenie zmarłego. Dłonie złożone w geście błogosławieństwa widnieją na grobach rabinów i cadyków, rzekomych potomków biblijnego arcykapłana Arona, z rodu Kohenów. Podwójne krzesło często oznacza osobę odpowiedzialną za obrzezanie, natomiast jednorożec, według jednego z psalmów sugeruje sprawiedliwość i zbawienie. Cieszę się z poznania niezwykłej symboliki cmentarza. Co ciekawe, na miejscu spotkaliśmy także wycieczkę z Izraela.
Kiedy spotkaliśmy się po raz kolejny, tym razem w naszej szkole przy ul. Wąwozowej, mieliśmy okazję dowiedzieć się gdzie w Warszawie nadal można znaleźć ślady społeczności Żydowskiej.  Aleje Jerozolimskie zawdzięczają swoją nazwę osiedlu  Nowa Jerozolima niegdyś istniejącemu za rogatkami Warszawy, w okolicach obecnego Placu Zawiszy.  Ponieważ mieszkańcy osady stanowili konkurencję w handlu dla Warszawiaków, zostali zmuszeni do opuszczenia podmiejskiego osiedla. Mimo to, nazwa Alei Jerozolimskich funkcjonuje do dziś. Spotkanie to zaskoczyło mnie ilością subtelnych pamiątek po Żydach, które można znaleźć w Warszawie, a których nie zauważałam.

Przedostatnie spotkanie rozpoczęliśmy na rogu ulic Żelaznej i Chłodnej, w miejscu kładki łączącej obie części Getta. Obejrzeliśmy tereny Getta Małego i Getta Dużego. Nie omieszkaliśmy także odwiedzić ogrodu Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata. Wielu Polaków odznaczonych tym medalem zostało upamiętnionych na kamiennych tablicach w ogrodzie. Jednak za najciekawszy element spotkania uznałam dokumentalny film z Getta, złożony z oryginalnych nagrań. Film powstał w 2000 r. z inicjatywy Żydowskiego Instytutu Historycznego. Wywarł on na mnie duże wrażenie, głównie dlatego, że nie wyobrażałam sobie Getta w ten sposób. Na innych filmach warunki życia w czasie wojny są pokazane o wiele łagodniej. Dodam, że czekają nas jeszcze jedne zajęcia organizowane przez Szkołę Dialogu. Koniec owego programu edukacyjnego mamy zwieńczyć autorskim projektem. Powinien on dotyczyć Żydów z naszego otoczenia.

Cieszę się, że moje gimnazjum podjęło program Szkoły Dialogu. Ważne jest dla mnie zgłębianie tak świeżej i smutnej historii polskich Żydów, ponieważ wydaję mi się, że każdego Polaka dotyczy go ona bardziej niż mu się wydaje. Uważam, że taka wiedza jest mi potrzebna, między innymi dlatego, że za każdym razem czuję się trochę zaskoczona jak niedawno i jak blisko miały miejsce owe wydarzenia. Zdecydowanie uważam temat Żydów Polskich za niesłusznie zaniedbany.

Felicja Warno, uczennica kl. 2

 


 

 

r

l sp

logo

 STALE

WSPÓŁPRACUJEMY:

logo LS

Fundacja Dzielo Nowego Tysiaclecia

mw-logo